TIPS over een vermissing? Bel 0800 - 6070 | Bij SPOED bel 112

“Tegen de dader willen we zeggen: ‘doe alsjeblieft je mond open. Of stuur een briefje, desnoods anoniem. Waar heb je ons kind gelaten?’”

Aan het woord zijn Adrie en Corrie Groen, ouders van de vermiste Tanja (18). Op 31 augustus 2018 is het 25 jaar geleden dat hun dochter spoorloos verdween vanuit Maastricht. Sindsdien leeft het echtpaar in wurgende onzekerheid. “We worden steeds ouder en zijn bang helemaal nooit meer iets te horen.”

“DOE ALSJEBLIEFT JE MOND OPEN, DESNOODS ANONIEM”

Ouders van 25 jaar terug verdwenen Tanja hopen ook op doorbraak

Door onze AMBER Alert verslaggever – Jolande van der Graaf
Een laatste gesprekje op straat, een lach, een vrolijke afscheidsgroet. Medestudenten zien Tanja Groen rond middernacht van 31 augustus op 1 september 1993 in het centrum van Maastricht op haar fiets stappen en wegrijden.

Het is het laatste dat van Tanja wordt vernomen. Vanaf dat moment ontbreekt ook nu, inmiddels 25 jaar later, elk spoor van de vrolijke achttienjarige studente uit het Noord-Hollandse Schagen.

Haar ouders denken dag in, dag uit aan hun verdwenen kind. En al die tijd al hopen ze op een doorbraak, zoals in de zaak van de twintig jaar geleden vermoorde Nicky Verstappen (11) waarin door de politie in juni 2018 alsnog een vermoedelijke dader is geïdentificeerd.

“Ik ben ontzettend blij als zoiets gebeurt”, reageert moeder Corrie. “Ook als een vermist kind weer wordt teruggevonden, is dat voor mij een grote opluchting. Ik moet bekennen dat ik op zulke momenten ook iets van jaloezie voel. Wij weten nog steeds niets. Niets weten over waar je kind is en wat er met je dochter is gebeurd, is bijna niet vol te houden.”

Tanja was de jongste van de vier kinderen van Adrie en Corrie. Een open en goedlachs meisje dat af en toe verlegen kon zijn. Als ze zich ergens thuis voelde, was het een heerlijke meid, zegt haar moeder. “Zelfs in haar puberteit was Tanja nooit lastig. In ons gezin was zij degene die de meeste drukte maakte. Kwam ’s avonds thuis en vertelde dan, haar beide voeten op tafel, wat ze die dag had beleefd. Haar twee oudere zussen en haar broer zagen Tanja als hun kleine ‘zussie’. Dol waren ze op haar.”

Het meisje speelt in 1993 enthousiast badminton. Ze heeft een aantal goede vriendinnen en krijgt nét een beetje verkering met een vriendje. Na hard blokken behaalt ze dat jaar ook haar vwo-diploma. Ze kiest voor een studie gezondheidswetenschappen aan de universiteit van Maastricht.

Halverwege augustus strijkt Tanja in het zuiden neer om er een kamer te zoeken. Die vindt de kersverse studente in Gronsveld, een dorpje op zo’n zes kilometer afstand van de stad. Haar ouders: “Ze had er een nacht of vijf geslapen, kwam nog een weekendje thuis en keerde maandag 30 augustus weer terug naar Limburg. De volgende avond was daar een feestje bij de studentenvereniging.”

Na afloop van dat evenement, rond twaalf uur in de nacht van dinsdag 31 augustus op woensdag 1 september, neemt ze afscheid van haar medestudenten. Tanja – gekleed in een zwarte spijkerbroek, paars jackje en een T-shirt met de opdruk 020 – stapt op haar damesfiets die ze kort tevoren zelf zwart heeft geverfd. Vrolijk rijdt ze weg. Een paar vrienden kijken haar na, tot ze zo’n honderd meter verder uit het zicht verdwijnt.

Hoe Tanja precies is gereden, kan later niet worden vastgesteld. Ze fietst of langs de Maas via de Hoge Weerd of via de Rijksweg, langs de Maastrichter woonwijk De Heeg richting Gronsveld. “We denken dat het die laatste route was, omdat ze die al vaker had gefietst en kende. Het is, op sommige plekken, een heel afgelegen weg”, zegt Corrie.

Tanja komt nooit in Gronsveld aan. Ze verdwijnt volledig van de radar, met fiets en al. Twee dagen later proberen verontruste medestudenten om Tanja’s ouders te waarschuwen. “We waren die avond niet thuis, en hebben dat telefoontje gemist. De volgende dag, vrijdag, zou Tanja weer thuiskomen. Met de trein, rond twee uur in de middag.”

Maar Tanja zit niet op de trein naar Schagen. Niet om twee uur en ook niet in de uren die volgen. Haar vader staat die vrijdagmiddag vergeefs te wachten op het perron.

“Uiteindelijk kregen we bericht van Tanja’s vrienden in Maastricht. Dat ze al dagen vermist werd. We hebben onmiddellijk de politie in Maastricht gewaarschuwd. ‘Ze is achttien, die komt wel weer terug’, was aanvankelijk de reactie. En later die dag; ‘gaat u maar naar de politie in uw eigen woonplaats.’ Wij wisten allang dat het helemaal fout zat. Na vergeefs met alle ziekenhuizen in Maastricht te hebben gebeld, hebben we de hulp van een vriend, een oud-politieman, ingeschakeld. Zijn inschatting was dat de zaak niet deugde. Dat we naar Maastricht moesten.”

Op zaterdag 4 september 1993 doet het geschokte ouderpaar aangifte in Limburg. Dan komt er wel onmiddellijk actie. Tanja’s kamer wordt uitgebreid door rechercheurs bekeken en er wordt in de wijde omgeving dagenlang naar haar gezocht door (motor)agenten, agenten met speurhonden, door duikers met boten en vanuit helikopters en zelfs vliegtuigen. Elke namiddag om vijf uur neemt de politie even contact op met de familie om te laten weten wat de vorderingen zijn. “Dan wisten wij genoeg. Vijf uur. Weer niets gevonden”, herinneren Adrie en Corrie zich.

Bron: 1Limburg

Nog steeds boos en teleurgesteld kunnen de twee worden vanwege het feit dat er geen opsporingsbericht na het NOS-journaal van acht uur kwam. “We hadden alles geregeld. Een paspop om op tv te laten zien, met een soortgelijk jackje, broek en zelfs precies hetzelfde T-shirt. Het opsporingsbericht werd geweigerd, omdat Tanja achttien was toen ze vermist raakte. Achteraf denk je dan; hadden we maar over haar leeftijd gelogen en er een jaar afgehaald. Dan had iedereen in Nederland onmiddellijk geweten dat onze dochter onder verdachte omstandigheden vermist werd.”

Het ouderpaar, Tanja’s broer en zussen, haar medestudenten, ze worden allemaal door de recherche gehoord. Tips die de politie bereiken, trekt de recherche stuk voor stuk na. Voor Tanja’s familie breekt een helse tijd aan. Corrie: “Ik kan me niet eens herinneren hoe ik die eerste weken ben doorgekomen. Ik kon niet meer slapen, niet meer eten en was alleen aan het huilen. Dat is niet te beschrijven, wat je dan meemaakt.”

Weken, maanden en jaren verstrijken. Nieuws over Tanja komt er nooit. Het onderzoek zat en zit ook nu nog muurvast.

Door de jaren heen zijn er af en toe gebeurtenissen die de hoop bij de familie Groen deden opvlammen. Zoals bij de arrestatie van de Belgische kindermoordenaar Marc Dutroux in augustus 1996. Corrie en Adrie gaan in die tijd naar de Belgische politie om te kijken of zich onder bij Dutroux in beslag genomen spullen misschien ook kleding van hun dochter bevindt. “Het klinkt dubbel, maar we hoopten bijna dat Dutroux met Tanja’s vermissing te maken had. Iets weten is beter dan niets weten. Zelfs als dat betekent dat je kind niet meer leeft.”

En nu, in 2018 is er nog steeds niets. Behalve het dagelijkse ritueel om hun kind. “Dat is een vast patroon; opstaan en aan Tanja denken. Even met haar praten, al is het in ons hoofd. Natuurlijk proberen we te genieten van de mooie momenten van het leven. Uiteraard gaan we verder, ook voor onze andere kinderen. Maar bij elke verjaardag, elke feestdag, elk bijzonder moment in de familie missen we haar. Voor ons bleef ze dat lieve en leuke meisje dat nooit ouder werd dan achttien.”

Ook op vrijdag 31 augustus 2018 staan Corrie en Adrie Groen stil bij de dag die hun leven voorgoed veranderde. “Dan komen onze broers en zussen met hun familie. Dan drinken we koffie en later een borreltje. Dan praten we veel met elkaar. Over Tanja.” In de kerk in Schagen wordt de studente elk jaar herdacht. Ook dit jaar. Met 25 witte rozen, bij het kruisje met Tanja’s naam naam en haar foto.

Gesterkt voelen Adrie en Corrie zich vanwege het feit dat AMBER Alert-directeur Frank Hoen het nationale kinderenalarm ontwikkelde en in 2008 in samenwerking met politie en justitie lanceerde omdat hij als voormalig Maastrichter student enorm werd gegrepen door Tanja’s vermissing.

Adrie en Corrie: “Dat is voor ons erg belangrijk. Het werd ook tijd dat er iets in Nederland kwam om mensen heel snel en massaal te waarschuwen bij een kinderverdwijning. Dat hebben we moeten missen toen Tanja spoorloos raakte. AMBER Alert had misschien ook in haar zaak het verschil kunnen maken. We zijn ontzettend blij dat Frank Hoen en de politie tegenwoordig direct op grote schaal kunnen alarmeren zodat tipgevers worden bereikt. Dat is erg belangrijk, in die eerste uren na een kindervermissing. AMBER Alert, zoals het er nu is en zoals het nu werkt, mag dan ook nooit verdwijnen.”

De reactie van de Politie Limburg luidt:
“De zaak Tanja Groen is nog steeds onder de aandacht van ons Cold Case Team. Alle tips die hierin binnenkomen worden nagelopen, daarbij is ook steeds contact met de familie Groen om hen geïnformeerd te houden. Helaas hebben de tips nog niet geleid tot een oplossing van deze zaak. Wij hopen dat dat ooit gebeurt, zodat we de ouders van Tanja rust kunnen brengen. Daarvoor hebben we echt de ‘gouden tip’ nodig. Immers er is weinig tot niets bekend vanaf het moment nadat Tanja de sociëteit verliet, nu bijna 25 jaar geleden.”

Tips kunnen mensen doorgeven via [email protected], Facebook of telefonisch via 0900-8844 of 0800-7000.

Ik zoek mee