TIPS over een vermissing? Bel 0800 - 6070 | Bij SPOED bel 112

De moeder van de naar Mumbai ontvoerde peuter Insiya doet aan de vooravond van de Internationale Dag van AMBER Alert een hartverscheurende oproep aan de Indiase regering. “Mijn kind wordt daar onrechtmatig vastgehouden”, zegt de Amsterdamse psychologe Nadia Rashid tijdens een indringend interview in onze serie #IkZoekMee. “Insiya is nog klein, ze heeft mij heel hard nodig.”

‘GEEF ME MIJN DOCHTER TERUG, PREMIER MODI’

Vader Insiya bedreigt vanuit India AMBER Alert

Van onze AMBER Alert verslaggever
“Premier Modi, neem alstublieft de noodzakelijke stappen om mijn dochtertje bij me te laten terugkeren. Insiya is met geweld naar uw land ontvoerd, ik weet zeker dat u dat niet goedkeurt. Ze is nog erg klein en heeft mij nodig. Dit is een verzoek van een moeder aan u. Breng mijn dochtertje bij me terug!”

In een rechtstreeks appel aan de Indiase minister-president Narendra Modi vraagt Insiya’s moeder Nadia Rashid om actie in de zaak van haar naar Mumbai ontvoerde kind Insiya. De druk op India is groter geworden, nu de rechtbank in Den Haag formeel heeft vastgesteld dat het meisje werd ontvoerd.

“De rechter heeft in december bovendien bepaald dat Insiya onrechtmatig in India wordt vastgehouden”, vertelt Nadia. “Insiya’s vader is ook door de rechtbank bevolen onze dochter naar Nederland terug te brengen.”

De kleine Insiya werd in september 2016 in Amsterdam met grof geweld en, zo stelt het Openbaar Ministerie, in opdracht van haar vader, de puissant rijke ondernemer Shehzad H., gekidnapt. Het meisje zou sindsdien bij haar Indiase oma in Mumbai verblijven.

Insiya

Bijna dagelijks schrijft Nadia brieven aan haar dochtertje. Vaak post de Amsterdamse die op Insiya’s Facebookpagina. “Het is mijn manier om met haar te praten’, zegt zij. “Ik laat Insiya weten dat ik aan haar denk en ontzettend veel van haar houd. Zo weet mijn dochter later, als ze kan lezen, wat er is gebeurd. Ik droom ook veel over haar. Laatst nog rende ik in een droom op Insiya af, sloeg ik mijn armen om haar heen en hield ik me voor haar nooit meer los te laten.”

Op de plek waar haar oogappel tijdens een soort paramilitaire operatie van haar werd weg geroofd, kijkt Nadia terug op gebeurtenissen die uit het script van Amerikaanse speelfilm afkomstig konden zijn.

“Mijn huwelijk met Shehzad was in eerste instantie een sprookje. Later liep het fout tussen ons. Mijn echtgenoot bleek een narcistische man die niet de verantwoording voor ons dochtertje nam en mij zowel psychisch als fysiek mishandelde. In eigen land wordt zijn naam in verband gebracht met criminele feiten. Toen ik besloot van hem te scheiden, viel dat niet goed. Niet ik ‘mocht’ die keus maken want Shehzad ziet mij als zijn bezit. Er waren voor hem twee opties: of ik kwam terug, of ik pleegde zelfmoord.”

Nadia zette door, met allerlei gevolgen. “Het was in mijn ogen belangrijk dat mijn dochter haar vader bleef zien. De rechter vond gewone omgang echter te riskant vanwege de kans op ontvoering. Tijdens een van de omgangsmomenten heeft Shehzad mij klip en klaar met de dood bedreigd en ben ik met Insiya naar de politie gerend. Omgangshuizen wilden de omgang uiteindelijk om veiligheidsredenen niet faciliteren. Mijn ex heeft die instellingen daarna gedreigd met rechtszaken en een miljoenenclaim.”

Toen Nadia volledige toevertrouwing over haar kind door een rechter kreeg toegewezen, werd Shehzad H. volgens haar pas echt gevaarlijk. “Zijn claims dat hij volledige voogdij heeft, zijn stuk voor stuk gefalsificeerd. Ik werd bestookt met brieven van zijn advocaat en allerlei rechtszaken. Overstelpt met kleinerende, intimiderende en zelfs bedreigende sms’jes. Meermaals heeft Shehzad me ernstig bedreigd. ‘Ik stuur mijn Russische vrienden op je af, jij gaat dood’, was zijn boodschap. Acht aangiftes en tientallen meldingen deed ik bij de politie. Soms was er elke dag wel iets loos.”

De politie vertelde Nadia naar eigen zeggen nog nooit zoiets te hebben meegemaakt. “Op een bepaald moment bleek Shehzad exact te weten waar ik me ophield. Mijn zus kwam op het idee mijn auto te laten checken: daar zat een peilzender onder. Er zijn in een half jaar tijd liefst zes van zulke peilzenders onder mijn wagen vandaan gehaald. Het is erg eng om dag en nacht in de gaten te worden gehouden, ik ben ontzettend bang geweest.”

Op 13 januari 2016 deed de Indiër volgens Nadia een eerste poging om Insiya te ontvoeren. “Het was ongelooflijk. Buren hadden al twee dagen dezelfde auto in mijn straat gezien. Shehzad, zijn neef en een Britse ex-commando werden die dag door de politie staande gehouden. In hun auto trof de politie een notitieblokje met mijn naam, adres en een kinderzitje aan. Toch mochten de mannen na een paar uur weer gaan. De politie gaf later toe een inschattingsfout te hebben gemaakt omdat het een verijdelde ontvoeringspoging was.”

In april dat jaar hield de politie nog twee Israëliërs staande die Nadia hadden gevolgd. “Daarna werd het stil”, kijkt zij terug. “Ondertussen werkte een rechercheur aan het onderzoeksdossier. Op 22 september vertelde deze politieman mij dat Shehzad wegens bedreiging en stalking zou worden gearresteerd. Dat is helaas niet gebeurd.”

Een week later was het raak. De Amsterdamse was juist naar haar werk, toen een groep mannen de woning van haar moeder aan de Anfieldroad binnendrong. “Onder hen Shehzads neef en de onlangs geschorste Amerikaan Robert B., die die middag werd opgepakt. De mannen schreeuwden papieren van de rechtbank te hebben. Ze deden alsof ze van de Indiase ambassade afkomstig waren en de opdracht hadden Insiya met zich mee te nemen.”

De schreeuwpartij liep uit op een gewelddadige kidnapping waarbij de daders stroomstootwapens en tiewraps gebruikten. Nadia’s zus en buurman werden getasered, ook tegen haar moeder is veel geweld gebruikt. “Insiya is huilend in een vluchtauto meegenomen”, vertelt Nadia. “Het moet enorm traumatiserend voor Insiya zijn geweest, dat ze opeens met veel geweld van haar moeder en andere familieleden werd gescheiden en door vreemde, schreeuwende mannen werd meegenomen.”

Ontvoering Insiya koppen nieuws

Kort na de ontvoering stuurde de politie een Vermist Kind Alert voor de ontvoerde Insiya uit. Een AMBER Alert volgde later die dag. De politie wilde daarin ook een foto van Shehzad H. meenemen, de combinatie van foto’s van Insiya en haar vader maakte de kans op herkenning immers groter.

Rond drie uur in de middag gaf de top van justitie daarvoor de benodigde toestemming. Nadia: “Het AMBER Alert heeft helaas niet tot opsporing van mijn kind geleid. Maar het was voor een van de daders, Willem V., reden zich later bij de politie aan te geven. Het alert deed hem de ernst van het misdrijf inzien.”

Waarschijnlijk, denkt Nadia, heeft Insiya nog ergens een paar dagen met de ontvoerders en haar vader in een safehouse gezeten. “Daarna is ze met valse papieren naar India gesmokkeld. Sinds die 29ste september 2016 heb ik mijn dochtertje niet meer kunnen zien of zelfs maar even kunnen spreken.”

Zeven van de acht ontvoerders – onder anderen een ex-marinier en een ex-politieman – hebben vastgezeten en zijn voorlopig geschorst tot de inhoudelijke behandeling. De eveneens verdachte en voortvluchtige Shehzad H. verblijft in eigen land en bracht Insiya bij zijn moeder onder.

Interpol vaardigde een opsporings- en aanhoudingsbevel tegen de Indiër uit. Omdat de Interpol-signalering nog steeds actief is, kan Shehzad zijn eigen land niet verlaten. India levert Insiya’s vader echter niet naar Nederland uit omdat parentale ontvoering er niet strafbaar is. Behalve ‘stille diplomatie’ vanuit Den Haag en gesprekken tussen premier Mark Rutte en toenmalig minister Bert Koenders van Buitenlandse Zaken met hun Indiase ambtsgenoten, is er tot groot verdriet van Nadia verder weinig gebeurd.

“Ik vind dat de Nederlandse overheid meer druk moet uitoefenen, zeker met de recente rechtbankuitspraak”, vervolgt zij. “Insiya is Nederlandse, ze is onrechtmatig meegenomen, ze verblijft daar illegaal en ze is minderjarig. Stel je voor dat zo makkelijk een kind kan worden ontvoerd uit Nederland, waar je veilig denkt te zijn. Ik vind dat er voor de nieuwe ministers een taak ligt om zich meer voor mijn dochter in te zetten.”

Vanuit India bedreigt de vader van Insiya via zijn advocaten ook AMBER Alert. “Typisch iets voor Shehzad, zulk machtsvertoon”, vindt Nadia. “Ook voor AMBER Alert heeft hij totale minachting. Hij eist dat AMBER Alert de berichtgeving over de vermissing en Insiya’s foto van de website haalt, anders zwaait er wat. Allemaal mooi en aardig maar hij heeft daar geen zeggenschap over. Insiya is aan mij toevertrouwd, ik heb toestemming voor de publicaties gegeven en ik sta in mijn recht.”

legal notic insiya

Ondanks het feit dat het AMBER Alert voor haar dochter geen succes opleverde, draagt Nadia het vermiste kinderenalarm een warm hart toe.

“Voor mij was AMBER Alert erg belangrijk. Het was een manier om mensen op de hoogte te brengen van Insiya’s ontvoering. Er was een foto, mensen konden haar duidelijk herkennen. Het gaf mij de geruststelling dat niet alleen ik, maar ook miljoenen anderen naar haar op zoek waren. Het is ontzettend belangrijk voor ouders dat zoveel mensen, zoveel ogen, uitkijken naar je kind.”

Het AMBER Alert voor Insiya ging tevens de grens over. Nog dagen na de ontvoering was het te zien in veel bus- en treinstations en luchthavens in Duitsland. Nadia: “Dat was erg goed gecoördineerd. Wat mij betreft wordt AMBER Alert in alle landen ingevoerd. Je ziet dat vermissingen en ontvoeringen vaak de grens overgaan. Dan is het cruciaal dat je kunt rekenen op samenwerking met buurlanden en landen daaromheen.”

Nadia probeert met haar blog #BringInsiyaBack de ontvoering van haar kindje onder de aandacht te houden. “Steun vind ik onder meer in berichtjes uit India. Veel mensen in Mumbai weten wie Insiya is en weten dat ze is ontvoerd. Soms schrijven mensen mij Insiya te hebben gezien. En als mijn dochter wat groter is, zal Insiya ook worden aangesproken. Daarvan ben ik overtuigd.”

Zelf naar India gaan en haar kindje bezoeken, is volgens Nadia Rashid uitgesloten. “Het is daar voor mij niet veilig. Als Shehzad me hier al kan laten achtervolgen en Insiya kan ontvoeren, dan zou ik in India zomaar kunnen verdwijnen of een ongeluk kunnen krijgen.”

Ik zoek mee